Ik voel mij als een jongleur gooiend met ballen. Elke bal gaat door mijn handen en met een gooi weer omhoog. Alle ballen vliegen door de lucht in een snelheid dat tellen niet gaat en het een vloeiende lijn lijkt.

Als een jongleur hield ik mijn ballen aardig in de lucht. Totdat mijn zoon acht jaar geleden werd geboren. Dacht ik deze wel mee te kunnen laten draaien, vielen alle ballen op de grond. Een half jaar na zijn geboorte kreeg mijn zoon de diagnose deletie
3p25.3-26.3. De woorden verstandelijke en motorische beperking werden
uitgesproken.

De ballen kreeg ik met moeite omhoog geworpen. Het werd geen vloeiende boog, maar een kronkelend pad. De ballen die ik uiteindelijk in de lucht kreeg, moet ik dagelijks in de lucht zien te houden om mijn zoon te laten meedraaien in de samenleving.

Ik ben de jongleur van zijn leven. Zijn verzorging ligt in mijn handen. Alles loopt volgens een vast programma en structuur. Voor mijn zoon goed herkenbaar. Voor mij het overzicht. Komt er een bal bij, gooi ik een tandje harder. Gaat er een bal af, zucht ik diep.

Als een jongleur in de piste, blijf ik gefocust, maar dan zonder applaus van het publiek ter aanmoediging. De glimlach van mijn zoon is de enige beloning. Dit maakt dat ik de ballen hoog hou mijn leven lang. En valt er een bal, raap ik hem op en beginnen we weer van voor af aan.

Kwatrijn

De jongleur gooit de ballen hoog
De ballen vliegen rond in een boog
Een bal wijkt af van de rest
De jongleur vangt de bal die uit de bocht vloog